Inderdaad, ik nam ontslag zonder een nieuwe baan te hebben. Ik heb namelijk altijd geloofd dat er meerdere wegen zijn in één leven. Dat je begint op een rechte weg en dat iedere bocht, iedere rivier en elk dal je zal leiden naar waar je thuishoort. Dat betekent dus ook dat er meerdere wegen zijn die leiden naar geluk.

De afgelopen jaren heb ik dat idee een beetje genuanceerd omdat ik me realiseerde dat de mogelijkheden eindeloos zijn. Met iedere keuze die je maakt leg je namelijk een nieuw stukje van je weg aan. Als ik dus de verkeerde kant op ga, ben ik simpelweg aan de verkeerde weg aan het timmeren. Dit is ook wat ik me realiseerde toen ik mezelf erop betrapte de volgende zin eruit te gooien:

“Ja maar… Ik wil dit helemaal niet.” 

Terwijl ik op mijn werkvloer stond besloot ik me in te schrijven bij de Kamer van Koophandel.  Niet kort daarna prikte ik een datum  — DE   DATUM — waarop ik eindelijk de sprong zou wagen en in de tussentijd ging ik aan de slag. Dit is hoe ik eindelijk aan mijn carrière als schrijfster begon.


Van Visual Merchandiser naar schrijfster

Mode is iets waar ik altijd in geïnteresseerd ben geweest als een manier van zelfexpressie. In mijn werk als VM heb ik telkens andere persona kunnen creëren met oude en nieuwe vormen, kleuren, stoffen en concepten. Het is heerlijk om te experimenteren met hoe je jezelf presenteert. Je verandert zo telkens hoe jezelf aan anderen laat zien, hoe je je voelt, waar je voor staat en waar je naartoe wilt werken.

Mijn werk als VM was dus zowel een profesionele functie als een uitklapklep voor iets wat ik op kleine schaal al voor mezelf deed. Iedereen die me wel eens ziet weet dat ik van de een op de andere dag totaal anders voor de dag kom. Zo kan ik zomaar een andere stijl hebben of een hele andere energie uitstralen. Op die manier heb ik het uiteindelijk klaargespeeld om mijn “raar” zijn te perfectioneren en mijn veelzijdigheid en wispelturigheid te integreren in iedere manier waarop ik mezelf uit.

Schrijfster in hart en nieren

Hoewel mode iets is wat ik intuïtief kan en begrijp, is schrijven iets waarvan ik het niet kan helpen te doen. Het maakt me onrustig om geen woorden vast te leggen — ik doe het immers iedere dag. Toen ik op een gegeven moment een 60-urige werkweek had, zag ik echter in dat het niet helemaal goed zat.

Naast mijn voltijd baan lag ik namelijk haast iedere avond met mijn laptop in bed. Ik schreef verhalen, artikelen en gedachten en zette alles op alles om ook naast mijn werk te blijven creëren. (Ik ben overigens heel gracieus begonnen op Hyves (throwback!) en sindsdien alleen maar meer gaan schrijven.) Jaren later voel ik me eindelijk goed bij de titel schrijver.

Ga af op je gevoel

Tegenwoordig is het ook niet zo gek meer om van alles tegelijk te zijn. Je kunt een jonglerende tuinman zijn die in zijn vrije tijd de buurtkapper is. Dan ben je gelukkig, je komt rond en je krijgt respect voor het zijn van niets anders dan jezelf. En als George zonder blikken of blozen kan zijn wie hij is, dan kan ik dat verdomme ook. Ik keek naar alles wat ik aan het doen was en ik besloot dat de balans niet goed was.

Dus prikte ik een datum. En nu zit ik hier dankbaar te wezen omdat ik voel dat de keuze die ik gemaakt heb me dichter bij iets goeds zal brengen. Iets wat goed is voor mij.


Netwerken als een baas

Uiteraard was de kans groot dat ik een tijd zonder inkomen zou zitten. Toch besloot ik mijn beste beentje voor te zetten: ik nam allereerst contact op met mensen die ik kende in de kunst- en cultuursector. Ik nodigde iedereen uit op de koffie en thee, stuurde emails  en liet mijn naam weer even klinken.

Wat ik veel te horen kreeg was dat ik me een lastige sector in probeer te werken. Ook dat ik me moet realiseren dat ik mezelf als zzp’er wel zal kunnen onderhouden,  maar dat ik niet het twee-onder-een-kap-leven kan realiseren. Heerlijk! Dat is namelijk precies wat ik probeer te vermijden.

Uiteindelijk heb ik dus van alles geprobeerd en ben ik nog steeds bezig met het opbouwen van een netwerk van creatievelingen. Zo heb ik brutaal bij mensen aangeklopt voor advies en goede gesprekken, gevrijwilligd om met andere mensen in contact te komen. En heb ik eindelijk  de tijd genomen om te snappen hoe LinkedIn werkt (Je raadt het al: het is een enorm handig platform).


Recht zo die gaat, of: met goede moed

Twee weken geleden diende ik m’n ontslag in. Het voornaamste dat ik gemerkt heb is dat ik tevreden ben met mezelf. Waarmee ik niet bedoel dat er niet nog veel meer werk aan de winkel is voor ik mijn beste zelf ben. Ik ben gewoon blij te weten dat ik altijd eigen zal zijn aan mezelf. Ook weet ik nu dat ik de moed heb om de dingen te veranderen die me niet aanstaan en om maatschappelijke druk niet de overhand te laten krijgen. Je wilt namelijk niet weten wat ieders initiële reactie was toen ik zei dat ik “maar gewoon” ontslag nam. (Uiteraard in de hoop dat het universum vervolgens de sterren en planeten zo rond zou husselen dat ik er goeds voor terugkreeg. Maar dat deel zagen ze er niet zo snel in).

Een onvermijdbare passie.

Dat is ook weer zoiets: intentie. Ik denk namelijk dat degene die iets doet om bakken met geld te verdienen, veel meer hordes heeft om over te springen dan degene die hetzelfde doet vanuit een onvermijdbare passie. Ik ben me nu dan ook veel meer bewust van wat ik doe en voel. Mijn ontslag was ergens ook een experiment voor me. Het was een manier om mezelf uit te dagen en “doen, durf of waarheid” naar een ander level te tillen. Ik weet namelijk zeker dat ik mijn geluk centraal wil stellen in mijn leven. Alles wat ik doe en heb moet intentioneel zijn en als doel hebben mijn levenskwaliteit, mijn fysieke en geestelijke gesteldheid, te verbeteren.

Ik heb de afgelopen 3 jaar veel geleerd bij m’n huidige werkgever en ik ben enorm dankbaar voor de ervaringen die ik opgedaan heb. Ik wil m’n leven alleen verrijken door juist op zoek te gaan naar meer en andere ervaringen en vaardigheden. Ergens ben ik ook bang dat deze snelle wereld waarin ik zit mij altijd achterop zal stellen. Dat mijn gezondheid, persoonlijke groei en geluk het onderspit zullen delven op het moment dat ik te druk bezig ben met meegaan in een tempo waar ik me niet in kan vinden.

Hoe nu verder?

Ik weiger genoegen te nemen met het opofferen van de beste jaren van mijn leven zodat ik kan bijdragen op een manier die me niet eigen is. Ik moet alleen ook durven me open te stellen voor alles wat er op me afkomt op het moment dat ik bewust kies voor een levensstijl waarin ik mezelf oud zie worden. En ik zie mezelf niet voor altijd in een winkel staan, ik zie mezelf dingen maken. Daar ga ik me nu op toeleggen. Op het maken van dingen en op het blijven hopen dat ze van waarde zullen zijn voor anderen.

Ondertussen zal ik meer tijd besteden aan het zorgen voor mezelf, mijn lichaam, mijn gedachtes. Ik zal bewuster en kritischer omgaan met de manier waarop ik de wereld betekenis en vorm geef. Waarom? Omdat het tijd is dat ik 100% de verantwoordelijkheid neem voor mijn leven en het volledig leid zoals ik het wil.

 

D U S .   D I T   I S   M A A R   H E T   B E G I N .

 

(Ik heb er zo enorm veel zin in.)

En mocht je iemand kennen die een schrijver, copywriter of redacteur nodig heeft (of ben je toevallig zelf op zoek), laat het even weten en zoek me op door te mailen naar hallo@edivanialopes.nl of door professioneel te creepen op LinkedIn. Mijn dank zal groot zijn en wie weet hou je er meer dan een lekker kopje koffie aan over.

 

Veel succes,

veel liefs,

Edivania

BewarenBewaren