Zoals het Witte Konijn

Ik heb al zoveel ideeën gehad en op willen schrijven. Ik heb zoveel verhalen, mensen verzonnen, situaties waar ik om zou kunnen lachen, waar ik om zou kunnen huilen. Situaties die er nooit geweest zijn. Simpelweg omdat ik ze nooit geschreven heb.

Ik ben in september begonnen aan mijn master en moet met een zuur gezicht erkennen dat het alle levenslust en creativiteit uit me geslagen heeft. Briljante ideeën blijven in de lucht hangen en taferelen die ik met mijn potlood de wereld in had kunnen zenden zijn in mijn hoofd gebleven omdat ik geen tijd heb om alles vast te leggen. Er is zoveel te doen, zoveel om over na te denken, zoveel om te plannen en te vergeten en dan delft de creativiteit altijd het onderspit.

Je kunt natuurlijk zeggen: “als je zo een briljant idee hebt, schrijf het dan gewoon even op en ga daarna verder met al het andere”. Zo simpel is het echter niet. Dat een idee er is wil namelijk niet zeggen dat dat is hoe het de wereld in gestuurd moet worden. Om een verhaal af te maken, om het zo compleet mogelijk te krijgen, om het in al zijn uitbundige glorie de wereld in te kunnen sturen, moet erover nagedacht worden. Je moet met een rode pen strepen door je eigen woorden zetten en met een gum schaamteloos je eigen belevingswereld weg durven vegen. Allemaal om ruimte te maken voor iets dat beter is dan je had kunnen hopen toen die gloeilamp in je hoofd opeens aansprong.

Ik mis dat. Ik mis het hebben van een idee — en ook daadwerkelijk de tijd en (mentale) ruimte hebben om het uit te werken tot ik met een tevreden glimlach naar het eindproduct kan kijken. Er is zoveel dat ik bedenk en wil uitvoeren en en het komt er niet uit omdat dat niet is hoe het eruit hoort te komen.

Studenten produceren aan de lopende band essays en iedereen moet uiteindelijk erkennen dat je een bepaalde stijl ontwikkelt waarmee je elk onderwerp goed uiteen weet te zetten zodat er een acceptabel cijfer boven komt te staan, maar dan is de creativiteit wel meteen weg. De grote denkers gingen de wereld in en plozen die vervolgens uit van binnen een ivoren toren. Rechten, plichten en beleefdheden bestonden even niet om het hoofd zoveel mogelijk ruimte te geven om een andere wereld te schetsen dan die ene waar je dagelijks doorheen loopt.

Het hoofd heeft ruimte nodig, maar dat krijgt het niet omdat daar de tijd niet voor is. We worden gedwongen minder tijd te maken voor onze geliefden en dat doen we dan ook met chagrijnige gezichten en veel gemopper. Wat we daarbij vergeten is dat we bewust voor onszelf kiezen en voor een toekomst waarin we de mogelijkheid hebben zelf onze tijd in te delen. Dat is de mogelijkheid die we nu aan het opbouwen zijn. Dit betekent echter wel dat alles wat ik net getypt heb alleen door Word op spelfouten gecontroleerd wordt en dat hand in hand van het station naar huis lopen zo ongeveer de enige quality time is die ik ons kan permitteren.

Ik wil zoveel en ik kan zo weinig,

maar alleen omdat ik alles goed wil doen,

en alleen zodat alles later beter wordt,

en uiteindelijk doe ik niks.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.