Ramptoerist

Ramptoerist - Kort verhaal - EdivaniaLopes.nl

Dit is het laatste deel in een micro-drieluik. Om deel een te lezen klik je hier en deel twee is hier te vinden.

De vrouw heeft het allemaal zien gebeuren. Sterker nog: ze zat helemaal onder de gebeurtenis. Nadat ze de oude man had helpen oversteken en hem er nog net op betrapte in haar bloesje te gluren, waren de twee ouders aan komen lopen. Als ramptoeristen in hart en nieren waren zowel zij als de oude man blijven staan kijken hoe het stel belachelijk weinig moeite deed om de suïcidale jongeman weer veilig op de grond te krijgen.

“Hij heeft het weer op zijn heupen, hoor. Probeer maar wat te slijmen, dan zijn we deze keer misschien wel voor het eten thuis,” spoorde de vrouw haar partner aan, waarna deze hun zoon liefdevol te woord stond. Natuurlijk prikte de jongeman zo door de poppenkast heen. Hij stond er eigenlijk best heldhaftig bij, zo op dat dak. Ze moet er vast hetzelfde uitgezien hebben toen ze op zestienjarige leeftijd, in een wanhopige poging wat meer aandacht te krijgen, dreigde van de Scheveningse pier af te springen. Uiteindelijk zag ze er maar van af omdat haar ouders dreigden haar zakgeld in te houden. Ze was toen snel van de railing af geklommen en gehoorzaam achterin de auto gaan zitten.

Ze zweert dat ze destijds dezelfde blik in haar ogen gehad moet hebben. Totdat de jongen viel, uiteraard, dat gedeelte had ze niet meegemaakt. Haar potentiële val was ook niet eens fataal geweest, achteraf bezien. Hij was alleen, net als zij, nooit van plan geweest om te springen. Maar of ze dat nou zo zeker wist omdat ze haarzelf in de jongen herkend had of om de onbeholpen manier waarop hij naar beneden viel, was haar een raadsel.

Toen de jongen over de rand viel, veranderde zijn blik meteen. Het was echter geen angst, wat ze zag. Tijdens de lange val droeg de jongen het gezicht van pure rebellie. Zijn middelvinger werd kracht bijgezet door een zure glimlach en terwijl hij de schedel van de oude man insloeg met zijn teder ogende jongenslichaam, glimlachte het opaatje even zuur terug.

“De generatiekloof is eindelijk gedicht.”

Zo grapte ze mompelend tegen haarzelf terwijl ze zich omdraaide en op weg naar huis ging om de dag van haar af te spoelen. Ze hoorde nog net hoe het gedempte lachen van de ouders veranderde in luide, gênante snikken naarmate ze dichter bij het lijk van hun zoon kwamen. Omstanders keken geschokt toe, duidelijk in dubio over of ze dichterbij moesten komen om de ravage wat beter te kunnen bekijken, of hun afschuw van een afstandje moesten blijven tonen. Allemaal kozen ze voor het laatste.

 

(De afbeelding voor dit verhaal is gemaakt met dit icoon van FlatIcon.)

Geef een reactie